1. Tako biološko shvatanje prirodnog prava, uz racionalističko, nalazi se već kod rimskih pravnika, kao što se videlo u drugoj knjizi (§ 31. III 3a). Ali oni nisu odredili bliže čovečju prirodu, tj. njeno svojstvo koje je izvor prirodnog prava, već su ga prosto svodili na čovekovu animalnu prirodu, zajedničku mu sa životinjama. Ovako u opštim crtama obeleženo biološko shvatanje prirodnog prava nastavilo se sve do pojave dela N. Grotiusa (1583-1643), De jure belli ac pacis, 1625. On je prvi bliže odredio čovečju prirodu kao izvor prirodnog prava (i prvi ga je Šposle Akvinskog iz XIII veka¹, veli se, odvojio od morala i religije Šgde ispunjenje dužnosti zavisi samo od savesti¹ i od pozitivnog prava Šgde za ispunjenje dužnosti stoji spoljna prinuda, dok je prirodno pravo u tom pogledu ravno moralu i religiji¹). To je u naslonu na druge pisce tog vremena Grotius učinio u predgovoru pomenutog svog dela, nesistematski.

a) Izvor prirodnog prava, bliže je određen po njegovoj interpretaciji čovečje prirode odnosno njenih trajnih svojstava nagon društvenosti (appetilus socialis), društvenost (socijabilitet), dakle sklonost ka socijalnom životu, ili, kako on to još izražava, “potreba družiti se”, “briga za socijalnim životom”. Takvo shvatanje trajnog svojstva čovečje prirode kao izvora prirodnog prava nastavilo se i u XVIII veku. Jusnaturalisti, koji su ga zastupali, zvali su se zbog toga “socijalistima” pravnim.

b) U shvatanju čoveka kao bića sa socijalnim nagonom Grotius se slaže s Aristotelom. No, ako je Aristotel predstavio čoveka kao političko biće (“samo bog i Štobož¹ životinje nemaju potrebe za državom”), on, mada raspravlja o prirodnom pravu, ovo pravo nije neposredno svodio na socijalni (politički) nagon.

2. Usvajajući shvatanje rimskih pravnika (Ulpianus i drugi), da prirodno pravo postoji u životinjskom svetu (koja ideja se nalazi kod Homera i grčkih filozofa), Grotius je uzeo, da je za razliku od prirodnog prava životinjskog sveta potičućeg iz njihovog socijalnog nagona kod ljudskog prirodnog prava “potreba družiti se” znači, veli Grotius, potrebu, da se živi “ne u jednoj banalnoj zajednici”, već “u mirnom socijalnom stanju, koje je organizovano prema danostima čovečjeg razuma”, da je prema tome izvor ljudskog prirodnog prava u pravom smislu “briga (le soin) za socijalnim životom, koji je saobrazan ljudskom razumu” (l’entendement humain). Ovo znači, da je prema Grotiusu trajno (biološko) svojstvo čovečje prirode, koje je izvor prirodnog prava, istina, nagon društvenosti (socijaliteta, socijalni), ali samo uz jednu dopunu, tako da se socijalni nagon ne pojavljuje kao isključivi izvor prirodnog prava. “Čist fakt socijabiliteta ne izgleda, veli on, da je osnov (le fondement) prava, jer su i životinje socijabilne, već socijabilitet dirigovan pogledima i pravilima ljudskog uma” (de le raison humaine). Na taj način izvori prirodnog prava su po njemu socijalni nagon i um. Samo kao takvo ono ima dakle objektivnu egzistenciju (realitet). Zato ovaj pravac prirodnog prava označavamo kao biološko-umni pravac (školu) prirodnog prava. Umnu karakteristiku Grociusovog biološki shvaćenog prirodnog prava istakao je i prevodilac (s latinskog) njegovog pomenutog dela Pradier-Fodéré, upotrebivši (umesto Grociusovog običnog izraza razum ŠI’entendement, la reflexion, der Verstand¹) izraz um (la raison).